Pierwsza Komunia w naszej Parafii.
Bierzmowanie w naszej Parafii.
Różne kolory w kościele. Co oznaczają?
Napewno zastanawialiśmy się nieraz, dlaczego ksiądz sprawujący Mszę świętą, co jakiś czas ma inne kolory szat. Jest są związane z okresem roku liturgicznego w określonym czasie roku kalendarzowego.
Kolor czerwony - symbolika czerwonego koloru to krew i ogień. Dlatego też czerwony ornat jest zakładany podczas uroczystości liturgicznych związanych z Męką Chrystusa oraz śmiercią męczeńską apostołów i świętych. Ogień jest także symbolem Ducha Świętego. Z tego względu czerwone szaty liturgiczne zakłada się również z okazji świąt związanych z Trzecią Osobą Trójcy Świętej. Kolor czerwony wiąże się także z najwyższą rangą kapłańską (purpura to kolor biskupi, natomiast czerwień przysługuje kardynałom. Podczas uroczystości pogrzebowych odbywających się w Watykanie możliwe jest zatem zetknięcie się z czerwonym kolorem szat liturgicznych.
Kolor zielony - szaty i ornaty w kolorze zielonym są zakładane przez kapłanów podczas odprawiania Mszy Świętej w okresie zwykłym w ciągu roku. Symbolika tego koloru to nadzieja, młodość, sprawiedliwość, a także odrodzenie.
Kolor fioletowy - szaty liturgiczne w kolorze fioletowym są związane z okresami postnymi podczas roku liturgicznego. Zatem, gdy trwa Wielki Post lub Adwent, kapłanów najczęściej zobaczymy w fioletowych ornatach.
Kolor różowy - szaty w tym kolorze różowym kapłan może założyć znacznie rzadziej, bo tylko 2 razy do roku. Ten kolor jest dozwolony w III Niedzielę Adwentu oraz IV Niedzielę Wielkiego Postu. Symbolika tej barwy to chwilowy odpoczynek od zadumy i umartwienia, jakie towarzyszą okresom Wielkiego Postu i Adwentu. Kapłani wyrażają to poprzez barwę, która jest jaśniejsza od noszonej w tych okresach fioletowej.
Kolor złoty - tylko na wyjątkowe Uroczystości w Kościele katolickim wiązać się mogą ze szczególnymi kolorami - takimi jak złoty lub srebrny - szat liturgicznych. M.in. gdy w parafii odbywa się wspomnienie jej patrona, kapłan może zamienić zielony, czerwony lub biały ornat wyjątkowo na kolor srebrny lub złoty.
Kolor czarny - używanie szat liturgicznych w kolorze czarnym jest dopuszczalne podczas niektórych nabożeństw żałobnych. Jednak nie jest to częsty przypadek, ponieważ głównym punktem naszej wiary jest Zmartwychwstanie. Dlatego też kolor żałoby nie powinien przykrywać pamięci o tym fakcie.
Kolor niebieski - szaty liturgiczne w kolorze niebieskim zauważyć możemy podczas nabożeństw poświęconych Maryi. Jednak zakładanie ornatu w takim kolorze nie jest uwzględnione w prawie kościelnym, zatem jest to związane z regionalnym kultem.
Najmłodsza polska Parafia w U.K
Polska Parafia West Bromwich jako samodzielny byt jest Parafią stosunkowo młodą. Od 2004 roku kiedy to pierwsze Msze dla Polaków z rejonu West Bromwich były odprawiane w obecnie użytkowanym kościele przez księży z Parafii św. Michała w Birmingham. Odbywało to się na zasadzie administracyjnej przynależności wszystkich wiernych do Parafii św. Michała w Birmingham. Ci bardziej związani emocjonalnie od samego początku z Parafią napewno z sympatią wspominają każdy z osobna swojego ulubionego księdza. Dla jednych był to ksiądz przesympatyczny ksiądz Bodgan, dla innych ksiądz Marcin Chodorowski który od kilku lat sprawuje posługę jako Proboszcz w Sanktuarium w Gietrzwałdzie czy też szczególnie ulubieniec ówczesnej młodzieży ksiądz Grzegorz...
Historia naszego kościoła.
Dawne sposoby na na dużą frekfencję w kościele.
Nie tylko obecnie w Polsce Kościół boryka się z niską frekwencją na niedzielnych Mszach Świętych. Wbrew pozorom nie jest to wcale nowy problem. Po prostu w średniowieczu i epoce nowożytnej kler reagował na niego o wiele bardziej stanowczo. Jakie czasy - takie metody.
Podstawowe narzędzia kontroli pewnie nikogo nie zdziwią, bo w dużym stopniu obowiązują one do dzisiaj. W trakcie dorocznej Spowiedzi (dawniej spowiadano się z reguły raz na rok) ksiądz bezpardonowo pytał o to jak często penitent uczestniczył w obowiązkowych Mszach i Nabożeństwach, a ile razy zdarzało mu się je opuszczać.
Dodatkowo podczas Kolędy plebani odpytywali wiernych z treści kazań wygłaszanych w ostatnim roku. Na tym podobieństwa się kończą, bo w dawnej Polsce do „obowiązku mszalnego” podchodzono zupełnie serio. Jeśli był to obowiązek, to za jego naruszanie należało karać - i to dotkliwie!
Najgorzej mieli mieszkańcy wiosek i miasteczek należących do danego kościoła. Tam nikt się nie przejmował wolnością wyboru. Tworzono iście orwellowskie systemy kontroli, które miały zapewnić, że każdy sumiennie pójdzie na jutrznię. Izabela Skierska, autorka książki „Obowiązek mszalny w średniowiecznej Polsce” podaje przykład regulacji wprowadzonych przez kapitułę krakowską w jej dobrach pabianickich i rzgowskich w latach 1600 i 1604.
Zgodnie z nimi każdy mieszczanin i obywatel był zobowiązany uczestniczyć w Niedziele i Święta we Mszy Świętej i wysłuchać kazania. Przepis egzekwowali specjalni „dziesiętnicy”, których rozstawiano na każdey ulicy i w rynku JAK i na wsiach. Zapisywali oni nazwiska osób, które nie poszły do kościoła i przekazywali listę miejscowym władzom. Na każdego takiego 'przestępcę' nakładano następnie karę w wysokości 1 grosza.
Jak podaje Izabela Skierska, podobny system funkcjonował w małopolskich wsiach Świlcza i Woliczka, a także w dobrach biskupów krakowskich. W tych ostatnich dziesiętnicy nosili trochę inną nazwę, ale zajmowali się tym samym. Kara za uchylanie się od udziału we Mszy wynosiła tam 1 funt wosku. Wysokość kar ogółem kształtowała się w zakresie od 1 do 10 groszy, co potwierdzają także statuty diecezji warmińskiej z końca XIV stulecia.
Inny historyk, Tomasz Wiślicz („Zarobić na duszne zbawienie. Religijność chłopów…”), podaje podobne przykłady z obszarów i miejscowości, które nie należały wcale do Kościoła. W starostwie łękorskim pod koniec XVII wieku kontrolą frekwencji na mszach zajmował się organista, pobierając od krnąbrnych 'owieczek' po 10 groszy. Z kolei we wsiach pod Kaliszem w połowie tego stulecia egzekwowaniem mszalnego obowiązku trudnili się ławnicy. Co ciekawe nawet podchodząca liberalnie do religii szlachta zaganiała swoich chłopów do kościoła. Skierska pisze o wyznającej kalwinizm właścicielce Gorlic, która i tak zmuszała poddanych do cotygodniowych wizyt w katolickim kościele, jeśli nie chcieli oni iść do zboru.
A co jeśli ktoś się postawił? Jeśli ani nie chciał iść do kościoła ani płacić kary? Władze świeckie ostrzegały, że będą takie przypadki surowo karać i tak też robiły. Tomasz Wiślicz podaje przypadki kary chłosty wymierzanej za nieobecność na świątecznej Mszy. Nic dziwnego, że przynajmniej tam, gdzie kościół był blisko, a pleban trzymał rękę na pulsie, mszalna frekwencja biła rzeczywiste rekordy ...
Sakramenty Święte udzielane w naszej Parafii.
Sakramenty Święte to według Katechizmu Kościoła Katolickiego skuteczny znak Łaski, ustanowiony przez Chrystusa i powierzony Kościołowi. Sakramentów jest siedem – Chrzest, Bierzmowanie, Eucharystia, Pokuta, Namaszczenie Chorych, Kapłaństwo, Małżeństwo. Obejmują one wszystkie etapy i najważniejsze momenty z życia Chrześcijanina. Oprócz bardziej złożonego w swojej formie Sakramentu Kapłaństwa, wszystkie pozostałe po wcześniejszej konsultacji z księdzem proboszczem oraz przygotowaniu - są na bieżąco dostępne w naszej Parafii.
Chrzest święty otwiera drogę do kolejnych Sakramentów. W celu ochrzczenia dziecka rodzice zgłaszają taką wolę do ksiedza proboszcza w celu dopełnić wszystkich niezbędnych formalności. Niezbędne dewocjonalia do Chrztu to przede wszystkim Biała Szatka i Świeca Chrzcielna, która po kilku latach przechowywania jest ważnym elementem Saktamentu Eucharystii ochrzczonego dziecka. Chrzty w naszej Parafii odbywają się w każdą Niedzielę.
Eucharystia, inaczej także Najświętszy Sakrament, Pierwsza Komunia, Wieczerza Pańska, Msza święta - to Sakrament ustanowiony podczas Ostatniej Wieczerzy. Jest to Sakrament obecności Jezusa, podczas którego mamy możliwość spożywać Jego Ciało i Krew. Komunię Świętą po raz pierwszy przyjmują dzieci w wieku 8 lat. Przygotowania w naszej Parafii do tego Sakramentu odbywają się od Pażdziernika do Maja następnego roku na Niedzielnych mszach o godzinie 16tej.
Bierzmowanie jest Sakramentem, który umacnia więź młodego człowieka z Kościołem, poprzez otrzymanie Ducha Świętego. Przystępuje do niego młodzież oraz osoby dorosłe które z różnych przyczyn nie przystąpili wcześniej do tego Sakramentu. Nieodłącznym elementem Bierzmowania jest Świadek Bierzmowania, który jest osobą ochrzczoną i również wcześniej Bierzmowaną. Przygotowania do tego Sakramentu w naszej Parafii odbywają się w kościele w każdą drugą Niedzielę miesiąca.
Małżeństwo w kościele katolickim to związek kobiety i mężczyzny. Jest to Sakrament nierozerwalny, dlatego podjęcie decyzji o jego zawarciu powinno być poprzedzone naukami przedślubnymi i przede wszystkim przemyślaną decyzją. Symbolem zawarcia związku małżeńskiego są obrączki, które podczas ceremonii zaślubin umieszczane są na specjalnej tacce. Motto Sakramentu Małżeństwa brzmi: Co Bóg złączył, tego człowiek niech nie rozłącza.
Kolejny z Sakramentów, Pokuta – to pojednanie człowieka grzesznego z Bogiem. Warunkiem dobrej spowiedzi jest uczciwy rachunek sumienia, żal za grzechy, mocne postanowienie poprawy, szczera spowiedź oraz zadośćuczynienie, czyli wypełnienie zadanej przez kapłana Pokuty, a także zależnie od rodzaju grzechu - w miarę możliwości naprawienie wyrządzonych szkód. W naszej Parafii wyspowiadać się można - przed lub też - po każdej Mszy Świętej.
Namaszczenie chorych często błędnie nazywane Ostatnim Namaszczeniem może być udzielne osobom cierpiącym na przewlekłe choroby, osobom starszym przed operacją medyczną, oraz nieprzytomnym, jeśli przypuszcza się, że w normalnych warunkach zgodziliby się przyjąć ten Sakrament. Po wcześniejszym zgłoszeniu ksiądz proboszcz udziela Sakramentu Namaszczenia w domu lub szpitalu. Najświętszy Sakrament przynoszony jest do chorego w bursie – specjalnej skórzanej torebce.
West Bromwich na starych fotografiach.
Polska emigracja po II wojnie światowej była wynikiem zmian granic, represji komunistycznych oraz niechęci do powrotu do kraju podporządkowanego ZSRR. Wyróżniamy dwie główne fale: repatriacje (1944–1946, 1955–1959) przesiedlające Polaków z Kresów Wschodnich oraz emigrację polityczną
(głównie do Wielkiej Brytanii) żołnierzy i uchodźców, którzy nie uznali nowej władzy.
Kluczowe fakty o emigracji po 1945 r.:
- Repatriacja (1944–1946): Pierwsza fala obejmująca blisko 2 mln Polaków przesiedlanych z terenów zajętych przez ZSRR (tzw. Kresy Wschodnie),
osiedlanych głównie na tzw. Ziemiach Odzyskanych (Dolny Śląsk, Pomorze, Warmia i Mazury).
- Emigracja polityczna (Żołnierze i Uchodźcy): Wielu żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie oraz ludność cywilna
zdecydowało się nie wracać do Polski.
Pod koniec 1949 r. w Wielkiej Brytanii osiedliło się ok. 150 tys. osób z tej grupy.
Druga fala repatriacji (1955–1959): Obejmowała ok. 250 tys. Polaków wracających ze Związku Radzieckiego.
Zamknięcie granic (po 1949 r.): Wraz z postępującą sowietyzacją, zdobycie paszportu stało się niemal niemożliwe, a Polska stała się krajem bez wyjścia.
Syberia i deportacje (1940-1941): Część emigracji stanowili także Polacy deportowani przez NKWD, którzy po wojnie nie wrócili do Polski lub wyemigrowali na Zachód.
Emigracja ta stworzyła silne ośrodki kulturowe i polityczne na Zachodzie (m.in. Rząd RP na Uchodźstwie w Londynie),
działając na rzecz niepodległości Polski do 1989 roku.
W 2024 brytyjski Urząd Statystyczny oszacował łączną liczbę Polaków w Wielkiej Brytanii na około 750 000 osób i ma tendencję spadkową.
Polacy to pierwsza pod względem liczebności grupa narodowościowa imigrantów w Wielkiej Brytanii, a język polski to drugi co do popularności język w Anglii i trzeci w Wielkiej Brytanii (po angielskim i walijskim), z około 1% populacji posługującym się nim na co dzień.
Największe ośrodki emigracyjne to: Birmingham, Bradford, Edynburg, Glasgow, Londyn (około 110 tys.) najwięcej w dzielnicy Ealing oraz Hounslow,
a następnie miasta Manchester oraz Peterborough (około 24 tys.).
Polonię brytyjską można datować od okresu powstania listopadowego, kiedy to do Londynu dotarła pierwsza polska emigracja polityczna.
W 1931 roku liczba Polaków w Wielkiej Brytanii wynosiła 44 642 osób, a w 1951 roku – 162 339 osób.
W 2003 przed wejściem Polski do Unii Europejskiej w Wielkiej Brytanii mieszkało około 69 tysięcy Polaków. Dziesięć lat później w Wielkiej Brytanii mieszkało około 688 000 Polaków urodzonych w Polsce, co było skutkiem szczególnie szybko rosnącej ich liczby w latach 2004-2008,
czyli od wejścia Polski do UE do początku kryzysu gospodarczego z Wielkiej Brytanii.
Na koniec 2017 brytyjski urząd statystyczny oszacował liczbę Polonii mieszkającej na terenie Wielkiej Brytanii na około 1 mln 121 tysięcy osób. W 2018 Office for National Statistics oszacował liczbę Polonii mieszkającej na terenie Wielkiej Brytanii na 955 000 osób (w tym 832 000 osób urodzonych w Polsce). Według statystyk brytyjskiego urzędu statystycznego, Polki w Wielkiej Brytanii rodzą rocznie 23 tysiące dzieci. W kolejnych latach ich liczba znacznie zmalała do 682 000 w czerwcu 2021 roku,
co miało związek z wyjściem Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej, a także z trudnościami na rynku pracy wywołanymi przez pandemię Covid-19.
Spadek był skutkiem nie tylko zwiększonej liczby wyjeżdżających z UK Polaków, ale także mniejszej liczby przyjeżdżających.
Według najnowszych szacunków z 2023 roku, liczba Polaków mieszkających w Wielkiej Brytanii utrzymuje się na poziomie około 780–800 tysięcy. Głównymi przyczynami utrzymującej się tendencji spadkowej są zmiany w prawie imigracyjnym po Brexicie, poprawa sytuacji ekonomicznej w Polsce oraz ograniczenia związane z pandemią.
Mimo to polska społeczność pozostaje jedną z największych i najbardziej aktywnych grup imigranckich w Wielkiej Brytanii,
odgrywając istotną rolę w życiu gospodarczym i kulturalnym Wielkiej Brytanii.
www.parafia.uk © Wszystkie prawa domeny zastrzeżone © www.poloniauk.com